AI nie ma „ludzkiego pierwiastka” — i o to właśnie chodzi

Coraz częściej dyskutuje się, że sztuczną inteligencję można rozpoznać, ponieważ jej tekstom lub obrazom brakuje ludzkiego pierwiastka. Uważam, że ta krytyka rozmija się z rzeczywistą naturą technologii. AI nie należy oceniać według standardów ludzkiego rzemiosła. Ludzie tradycyjnie tworzą pojedynczo — prawnik pisze pismo, dziennikarz artykuł, rzemieślnik wykonuje coś ręcznie. AI należy do innego paradygmatu: masowej produkcji pracy intelektualnej. Wyobraźmy sobie ręcznie zbudowaną karetę, do której ktoś montuje pierwszą część z fabryki. Początkowo może wyglądać dziwnie i niedoskonale. Krytycy mogliby powiedzieć, że kareta straciła charakter. Ale proces się na tym nie zatrzyma. Wkrótce coraz więcej części będzie produkowanych przemysłowo, a ostatecznie cała kareta powstanie automatycznie. AI reprezentuje to samo przejście — od ręcznej pracy intelektualnej do produkcji wiedzy na skalę przemysłową. Prawdziwy efekt tsunami nastąpi, kiedy systemy AI zaczną komunikować się z innymi systemami AI — generując dla siebie teksty, kod i decyzje. Wtedy to, czy AI ma „ludzki pierwiastek”, przestanie mieć znaczenie.